Mallorca 2026 – Even ademhalen

“Even tien dagen geen patiënt en geen mantelzorger, maar gewoon weer Petra en Ton.”

Soms heb je niet door hoe moe je bent, totdat je eindelijk de ruimte krijgt om stil te staan.

Na maanden die in het teken stonden van ziekenhuisbezoeken, behandelingen, onderzoeken, mantelzorg, werk en alles wat daarbij komt kijken, konden Ton en ik tien dagen naar Mallorca gaan. Geen bijzondere activiteiten, geen volle planning, maar vooral rust. 

Tijd voor elkaar. 

Tijd om op adem te komen.

Deze reis was geen vakantie zoals vroeger. Mijn lichaam heeft inmiddels duidelijke grenzen. Toch wilden we kijken wat er nog wél mogelijk was. En dat bleek gelukkig meer dan we vooraf hadden durven hopen.

In dit blog neem ik jullie mee in onze Mallorca Experience: van de reis ernaartoe, de dagen van rust aan het zwembad en strand, de prachtige autoroutes over het eiland en de zonsopkomsten aan zee.

Woensdagmiddag 17 juni kwamen we thuis van een heerlijke anderhalve week Mallorca. Dagen waarin er even geen ziekenhuis was. Geen chemo. Geen onderzoeken. Geen agenda die bepaald werd door afspraken. Geen verplichtingen. Zelfs geen social media.

Gewoon rust.

En pas als alles even stilvalt, merk je hoeveel je eigenlijk hebt gedragen.

Ervaringen en momenten van rust.

Deze reis was precies wat Ton en ik nodig hadden. Even weg zijn betekende voor ons meer dan alleen een andere omgeving. Het gaf ruimte om los te komen van de dagelijkse zorgen en om weer te genieten van kleine, waardevolle momenten samen. Het fijne gevoel van even geen patiënt te hoeven zijn, maakte deze dagen extra bijzonder.

We hebben leuke dingen gedaan, maar ook heerlijk niets gedaan. Uren op een ligbedje gelegen. Samen gelachen. Mooie gesprekken gevoerd. Af en toe een traantje gelaten. Lekker gegeten op fijne plekjes. Genoten van een rustige omgeving, terwijl de gezelligheid altijd dichtbij was.

Kortom: het was fantastisch.

De reis naar Mallorca

Op zondag 7 juni vertrokken we vanaf Rotterdam The Hague Airport. Moreno -onze zoon- bracht ons weg.

Wat blijft dat toch een fijne luchthaven. Uitstappen, een paar stappen lopen, koffers afgeven, door de controle en voor je het weet zit je bij de gate. Zeker als je zuinig moet omgaan met je energie is dat een groot voordeel.

Het wachten blijft dan wel een uitdaging. Anderhalf uur zitten lijkt weinig, totdat zitten zelf een opgave wordt. Wat vroeger vanzelfsprekend was, vraagt nu veel meer van mijn lichaam.

Het vliegen zelf was alweer jaren geleden. Mijn laatste vlucht was in 2018, toen we naar Canada gingen voor een bruiloft. Ton vloog voor het laatst in 2017. Bizar hoe snel de tijd voorbijgaat.

Voor de heenvlucht hadden we plaatsen op de eerste rij geboekt. Extra beenruimte, als eerste het vliegtuig uit, ideaal. Het enige nadeel was dat de armleuningen niet omhoog konden. Daardoor zat ik vrijwel continu in dezelfde houding, precies daar waar de pijn zit. Mijn lichaam was daar niet bepaald enthousiast over.

Eenmaal aangekomen op Palma de Mallorca bleek dat we nog een flink stuk moesten lopen naar de bagageband. Dat viel even tegen. Gelukkig maakte de transfer veel goed. Nadat we hadden uitgezocht bij welke balie we moesten zijn en welke bus ons naar het hotel bracht, stonden we binnen een half uur bij onze bestemming.

Nou ja… bijna bij de bestemming.

De bus stopte niet helemaal voor de deur. Het laatste stukje was een korte maar steile klim. Voor mij voelde dat ongeveer als een complete workout.

Maar zeven uur nadat we thuis vertrokken waren, stond ik op het balkon van onze hotelkamer.

En dat voelde heerlijk.

Rust vinden

Het hotel bleek precies wat we zochten.

Niet te groot. Mooie kamers. Rustig. Onze wens om zo hoog mogelijk en aan het einde van een gang te verblijven was bijna helemaal uitgekomen.

Na het uitpakken gingen we direct even op pad. Een drankje op een terras. Een hapje eten. Een stukje wandelen over de boulevard.

Daarna terug naar het hotel.

Mijn lichaam gaf duidelijk aan dat het genoeg was geweest. De pijn nam toe en rond negen uur lagen we al in bed.

De eerste nacht was onrustig. Ik werd wakker van elk geluidje. Niet omdat het hotel rumoerig was, maar omdat mijn hoofd en lichaam nog moesten wennen aan het feit dat er eindelijk ruimte was om te ontspannen.

De dagen daarna deden we eigenlijk precies waar we voor gekomen waren.

Niet zoveel.😇

En dat was heerlijk.

We brachten veel tijd door bij het zwembad. Comfortabele ligbedden, fijne kussens en vooral rust. Geen schreeuwende kinderen. Geen bommetjes in het zwembad. Geen harde muziek.

Als je, zoals ik, nog steeds gevoelig bent voor prikkels, dan is zo’n omgeving goud waard.

’s Avonds was mijn energie vaak alweer op. Terwijl Ton nog even op het balkon zat of een serie keek, lag ik meestal al in dromenland.

En dat was prima.

We maakte ‘s ochtends een wandeling langs de kust voordat we gingen ontbijten. Een klein beetje werken aan de conditie en ondertussen genieten van het uitzicht.

Op ontdekkingstocht

Na een paar dagen rust was het tijd voor wat afwisseling.

Voor dag vijf, zes en zeven huurden we een auto.

Tien dagen op hetzelfde ligbedje is ook weer niet helemaal ons ding.

Met hulp van ChatGPT had ik verschillende routes uitgewerkt. Een dag langs de kust met prachtige vergezichten. Een dag langs verschillende strandjes. En een derde dag over wat volgens velen de mooiste route van het eiland is.

We reden door indrukwekkende landschappen, ontdekten mooie plekken en genoten van uitzichten die geen foto volledig kan vangen.

Natuurlijk betaalde mijn lichaam daar ook een prijs voor.

Ondanks extra pijnstilling had ik op de terugweg zoveel pijn dat we de stoel bijna plat moesten leggen en ik half op mijn zij in slaap viel.

Maar weet je?

Het was het waard.

Die herinneringen neemt niemand ons meer af.

De laatste dagen

Voor we het wisten waren we alweer over de helft van de vakantie.

Nog een dag op het strand van Palmanova. Nog een paar dagen aan het zwembad. Nog een paar heerlijke maaltijden op mooie en gezellige plekken.

En nog één keer vroeg uit bed voor een wandeling over het strand tijdens zonsopkomst.

Dat moment, met de zon die langzaam boven de zee verscheen en de camera in mijn handen, was magisch.

Juist die kleine momenten zijn vaak de mooiste.

Weer naar huis

En dan is het ineens dinsdagavond.

Koffers pakken.

Nog één nacht.

Woensdagochtend om zes uur werden we opgehaald voor de terugreis. Achteraf begreep ik waarom dat zo vroeg moest. We waren één van de eerste ophaalpunten en deden er bijna een uur over voordat we daadwerkelijk op het vliegveld waren.

Ook daar weer veel wachten. Veel lopen. Veel zitten.

Voordat we aan boord gingen voelde ik dat extra pijnstilling geen overbodige luxe zou zijn.

Gelukkig verliep de vlucht verder prima.

In Rotterdam stonden Moreno, Ginger (onze dochter) en Fes (onze jongste kleinzoon) ons op te wachten. Dat maakte thuiskomen extra bijzonder.

En alsof dat nog niet genoeg was, bleek thuis ook nog eens een grote schoonmaak te zijn gehouden door een paar lieverds.

Ik kon weer door mijn ramen kijken. 🫶🏻

Dat noem ik nog eens een warm welkom.

Dankbaar

Deze week heeft ons ontzettend goed gedaan.

Niet omdat alle zorgen verdwenen zijn. Niet omdat ik ineens geen pijn meer heb. Niet omdat alles weer normaal is.

Maar omdat we even gewoon Petra en Ton mochten zijn.

Geen patiënt.

Geen mantelzorger.

Gewoon wij.

We hebben nieuwe herinneringen gemaakt. Gelachen. Gehuild. Genoten. Stilgestaan. En heel bewust geleefd.

Hier kunnen we weer even op vooruit.

En dat hebben we mede te danken aan alle mensen die met ons meeleven. Aan alle steun, lieve berichten, financiële hulp, begrip en aanmoedigingen.

Dank jullie wel.

Echt.

Liefs,

Petra 🧡

⸻

Volgende blog: “Laatste medische update” volgt snel.

[Hier voeg ik binnenkort de nieuwste uitslagen en ontwikkelingen vanuit het ziekenhuis toe.]