Uitgezaaide darmkanker. Stadium 4.

5 maanden later…

Vandaag is het precies vijf maanden geleden dat ik deze diagnose kreeg.
En ja… dat zet je wereld op zijn kop.

Niet een beetje.
Gewoon compleet.

Een jaar van “er is iets, maar wat dan?”

Als ik terugkijk, begon het eigenlijk al ruim een jaar geleden.

Van de ene arts naar de andere. Onderzoeken. Twijfels. Doorsturen.
Ondertussen ook nog eens midden in de overgang, dus alles werd daar lekker op gegooid.

Pijn werd erger.
Zoveel pijnstillers dat autorijden nog maar beperkt ging.
’s Avonds vaak al voor 20:00 uur naar bed.
Na een werkdag? Minimaal twee dagen herstellen.

Mijn sociale leven stond on hold.
Maar ja…

Niet lullen maar poetsen.
Dus ik ging door.

20 november: “er zit iets”

Tot 20 november.

Darmonderzoek.
Tumor.

Oké, dacht ik.
Opereren, herstellen en weer door.

Right…

1 december 2025: het moment dat alles veranderde

Ik zat tegenover de specialistisch verpleegkundige.
Uitslagen van de CT-scan, MRI-scan, plan van aanpak.

En toen kwam het.

I quote:

“Het ziet er niet best uit. We zien een zeer uitgebreide tumor in de endeldarm, daarbij zien we afwijkingen op de longen en afwijkingen op de lever.”

…

Dat is zo’n moment waarop alles stilvalt.
En tegelijk ook alles verandert.

Je weet: dit is fout.
Je voelt: dit is serieus.
Maar landen?

Nee.

Dat doet het niet.

Nog steeds niet echt trouwens.

December: overleven, denken, voelen

Vanaf dat moment ging alles in een soort sneltrein.

Door naar de oncologie.
Levensverlengend traject.

December werd een maand van:

•⁠  ⁠vragen 
•⁠  ⁠zoeken 
•⁠  ⁠lezen 
•⁠  ⁠schrijven 
•⁠  ⁠huilen 
•⁠  ⁠en ja… ook lachen 

Mensen informeren.
Dingen regelen.
Voor zover dat überhaupt kan.

Want laten we eerlijk zijn: niemand kan in de toekomst kijken.

En zolang er hoop is…
is er leven.

Second opinion & de keuze

Tussen kerst en oud & nieuw nog een second opinion.

Zelfde verhaal.

Dus in januari besloot ik te starten met chemo.
Zes kuren.
Elke kuur drie weken:

•⁠  ⁠dag 1 infuus + doelgerichte therapie 
•⁠  ⁠daarna 2 weken tabletten 
•⁠  ⁠en dan een rustweek 

Klinkt overzichtelijk hè?

Nou…

Kuur 1, 2 en 3 – De Hel

14 januari.
Vol goede moed gestart.

Kuur 1:
De Hel.

Van de drie weken was ik er ruim 2,5 ziek van.
Net een beetje bijgekomen → volgende kuur.

Kuur 2:
Opnieuw De Hel.

Ondanks aanpassingen in medicatie.

Kuur 3:
Extra rustweek gevraagd. Die had ik nodig.
Even mezelf. Even energie. Even adem.

Maar daarna?

Wéér De Hel.

En vooral mentaal…
dat hakte erin.

Dit heb ik zó onderschat

Allemachtig.

Wat heb ik dit onderschat.

Elke kuur is anders.
Dus je voorbereiden? Vergeet het maar.

Wat ik wel merkte:
mijn lichaam veranderde.

Dat is positief.

Minder pijn.
Zelfs de pijnstillers kunnen afbouwen.

En dat… gaf hoop.

Kuur 4: eindelijk licht

Voor kuur 4 werden ook de tumormarkers gecheckt.

De oncoloog kwam binnen met een grote glimlach.

Ze waren flink gedaald.

De scans bevestigden het:
de behandeling slaat aan.

Dus nee…
we doen dit niet voor niets.

Waar ik nu sta

Kuur 5 zit erop.
Kuur 6 staat voor de deur.

En ja…
ik zie er tegenop.

En tegelijkertijd:
we gaan door.

Wat ik kwijt ben (en wat blijft)

Ik mis:

•⁠  ⁠mijn leven 
•⁠  ⁠mijn spontaniteit 
•⁠  ⁠mijn vrijheid 
•⁠  ⁠mijn werk 

Ik mis wie ik was.

Maar…

Er is ook zoveel wat blijft.
En zelfs groeit.

Ik heb de allerbeste MANtelzorger die er is.
De liefste familie en vrienden.
Mensen die er zijn wanneer het nodig is,
en mij laten wanneer dat moet.

En serieus…

Mijn “tumor-team” is groter dan ik ooit had gedacht.
Kaartjes. Berichtjes. Kleine gebaren.

Dat doet zóveel.

Bucketlist & dromen

Ik ben begonnen met een bucketlist.

Kleine dingen. Grote dingen.

Want je weet niet hoe het loopt.
En zonder dromen…

De fotograaf in mij

Daarnaast had ik een hele duidelijke wens:

Dit traject vastleggen.

De documentairefotograaf in mij weet hoe waardevol beelden zijn.

Voor mezelf.
Voor mijn gezin.
Voor later.

Foto’s:

•⁠  ⁠brengen je terug 
•⁠  ⁠vullen gaten in je geheugen 
•⁠  ⁠helpen je begrijpen 
•⁠  ⁠en soms… verwerken 

Soms zelfs momenten die je niet eens bewust hebt meegemaakt.

Dit doe ik niet alleen

Omdat ik dit niet zelf kan, heb ik collega’s gevraagd om te helpen.

Samen zijn we dit “avontuur” ingestapt.

Zonder strak plan.
Maar met een doel.

Daarover later meer.

Maar nu al:
ik ben ze zó dankbaar.

Morgen: een bucketlist-moment

Morgen gaan we weg.
Met mijn ouders en mijn broertje.

Wat eerst Londen zou worden…
is nu een huisje bij de Loonse en Drunense Duinen.

En weet je?

Dat is helemaal goed.

Hoe nu verder

Ik ga jullie meenemen.

Via deze blog.
Af en toe via social media.

Geen dagelijkse updates.
Maar wel echt.

Tot slot

Hopelijk krijgt dit verhaal een happy end.

En zo niet…

dan hoop ik dat mijn tijd hier
zinvol en betekenisvol mag zijn.

Mijn motto was altijd:

Live life to the max.

Nu moet ik het zelf gaan doen.

📸 Foto: gemaakt door Michelle Kuijkhoven (Captured Life) – edit door mij